StukjeS.

over het magische woord 'niet' en nieuwe schoenen

Al maanden praten we bij Kleutertje elke beker melk naar binnen door te zeggen:

- Je mag NIET je melk opdrinken hoor! Niet doen, want dan word je een geit, en ik wil mijn zoontje houden!

In andere situaties maak ik nog geen gebruik van de niet-tactiek. Tot vandaag.

Ik koop met Kleutertje nieuwe schoenen. Voor hem. Stevige en toch soepele stoere stappers. Maar Kleutertje vindt ze stom. Hij staat te mokken bij de kassa. De verkoopster helpt me:

- Met deze schoenen kun je héél hard rennen!

Vergeefs. Terwijl we weglopen zegt Kleutertje:

- Ik vind de schoenen stom. Thuis gooi ik ze in de prullenbak.

Dan gaat er bij mij een lichtje branden:

- Niks ervan. Ik zet de nieuwe schoenen ver weg in een kast, waar jij er niet bij kunt. Je mag ze helemaal niet aan. Want met die schoenen kun je hard rennen. En van hard rennen krijg je heel sterke spieren. En dan word je straks zo sterk dat je mij op kunt tillen. Nee, ik pieker er niet over!

Ik hoef u niet te vertellen wie er niet kon wachten tot hij thuis zijn oude schoenen uit kon doen...

tandenpoets-multiple choice

Een kleuter van ruim 5 (de 6 komt al in beeld) staat zijn tanden te poetsen. Als moeder wil je nog even napoetsen. Je zegt:

- Doe je mond maar open.

Wat doet zo'n kleuter dan? Kies uit de volgende drie mogelijkheden:

a. Hij pakt zijn tandenborstel uit zijn mond, reikt hem je netjes aan en spert zijn mond open.

b. Hij pakt zijn tandenborstel uit zijn mond, reikt hem je netjes aan en houdt zijn mond stijf gesloten vanwege een overschot aan tandpasta en speeksel.

c. Hij doet z'n mond open, waardoor de tandenborstel witte klodders knoeiend via de spiegel op de grond stuitert en er een golf tandpastakwijl achter aan klotst.

Nou?

(Vooruit. Die golf was dichterlijke overdrijving. Maar 't scheelde niet veel.)

kleutertje en klaas

• 'Sinterklaas kan ons huis niet voorbij rijden want daar staat een hek.' (tweet)
  
• 'Hoe heet het paard van Sinterklaas ook alweer... Africo?' #Amerigo (tweet)
  
• Over Marc-Marie Huijbregts als Sorry-Piet: 'Is die Piet een meisje of zo?' #Sinterklaasjournaal (tweet)

het geheim van sinterklaas

De mama van J. en A. en ik gaan met onze koters naar het Catharijneconvent, naar de sinterklaasttentoonstelling. De jongens zijn dolenthousiast. Ze moeten pepernoten zoeken, vragen beantwoorden, ze zien prenten, foto's en filmpjes.

Hoogtepunt is het nagebouwde dak met drie schoorstenen. De bedoeling is dat de kinderen op het dak klimmen en cadeautjes door de schoorstenen gooien. Dolle pret!

Zo dol dat we ze na een half uur met moeite mee krijgen om wat te gaan drinken. Als alle jongetjes eindelijk rustig achter hun pakje appelsap zitten, beginnen de oudste twee te gniffelen en giebelen.

- Weet jij het geheim van Sinterklaas? vraagt J. olijk aan zijn moeder.

- Dat Sinterklaas niet bestaat? voegt Kleuter er glunderend aan toe.

Als één man vrouw reageren wij twee:

- Nèèèèèèèèèèèhhh! Wat een ónzin! Sinterklaas bestaat éééécht wel!

Waarmee deze heikele kwestie vooralsnog afdoende gepareerd is.

delen #2

En dan is het 11 november en pas écht Sint-Maarten. Het avondeten is nog nooit zo snel op geweest. Diverse plukjes kinderen met lampionnen trekken door de straat. Kleuter gaat voor het eerst zonder een van ons op stap, met een vriendje en diens vader. Ik loop met Kleutertje en zijn vriendje D. mee.

Ze zijn zó schattig, zoals ze daar samen staan te zingen, die nog maar net 4-jarige jongetjes! En snóep dat ze krijgen, ongelofelijk.

Een uurtje later storten Kleuter en Kleutertje thuis de inhoud van hun tassen op tafel uit. Ze mogen een snoepje eten, ja. En nog één. En nog één. Tot hun grote verbazing. Maar dan is het tijd om naar boven te gaan en de rest in twee kommetjes te doen.

Maar wacht, terwijl Echtgenoot de jongens naar bed brengt, denk ik aan het nobele idee van Kleuter. Ik pak een zakje en vul het deels met wat wij aan andere kindjes uitgedeeld hebben, en deels met dingen uit Kleuters kommetje. En nog iets uit dat van Kleutertje. Want die heeft zo mogelijk nog meer snoep dan Kleuter gekregen. Ik zei al: zo kjoet. Hij heeft de leeftijd mee.

Als ik Kleuter een welterustenkus breng, vertel ik dat ik een zakje snoep heb klaargemaakt voor M.

- Toch niet met dingen uit mijn kommetje? Alleen uit jullie bak!

- Sint-Maarten gaat om delen, weet je nog? Dat wilde je zelf.

- Het kan toch uit de grote bak, waar de andere kinderen uit hebben gehad?

Delen is moeilijker als de buit eenmaal binnen is...

delen #1

Sint-Maarten is de beschermheilige van de stad Utrecht. Ik lees dat er in de Domkerk een Sint-Maartenskinderfeest wordt gehouden, en ik besluit erheen te gaan met Kleuter en Kleutertje. Het is leuk. De kinderen leren Sint-Maartenliedjes, ze maken lampionnen en de legende van de lamme en de blinde wordt op een heel aansprekende manier verteld.

Met de lampionnen gaan ze, als het donker wordt, met z'n allen langs de huizen rond de Domkerk. Ze zingen zo mooi, zo oprecht. En minstens even oprecht pakken ze het lekkers uit de manden en dienbladen die onder hun neus gehouden worden.

Ik bekijk het op afstand. Zie al die kindjes, goed in de kleren. Bij al die prachtige panden in het hart van Utrecht, de kozijnen strak in de verf. Sint-Maarten heeft met delen te maken, en armoe. Maar armoe is hier heel ver weg.

Op de fiets terug overdenk ik deze wrange tegenstelling. Tot Kleuter mij in mijn gedachten onderbreekt. Vriendje M. is ziek en kan zelf niet langs de deuren. Daarom wil Kleuter zijn Sint-Maartenssnoep met M. delen.

Amen.

lux aeterna

O ja. Mozart. Die hadden we ook nog.

Op het laatst moeten we toch nog veel studeren, Echtgenoot en ik. Hele avonden besteden we aan het zoeken naar de lamp die het pronkstuk van ons huis moet worden. Daar zoeken we al 2,5 jaar naar, en we stellen onszelf nu de deadline van 1 november. Ook al moet Mozart op 31 oktober 'zitten'.

Dus in plaats van noten stampen, surfen we lampensites af. En ja, eindelijk is het zover: Echtgenoot ontdekt DE lamp. Hij rijdt naar Almere om hem met eigen ogen te aanschouwen, en sluit de koop. De lamp moet nog wel op maat worden gemaakt en worden bezorgd, dus we moeten nog even geduld hebben.

Niet erg, want Mozart wacht, en als de lamp er eenmaal is, vergt het monteren en ophangen ook wel weer een paar avonden, dus misschien is het maar beter zo. We wijden ons aan het Requiem. We hebben nog twee weken.

We kunnen zelfs zoveel studeren dat het goed komt met Mozart. Want de lamp komt maar niet. Eerst is de meneer die hem op maat moet maken, ziek. Dan blijkt de lamp per TNT het halve land door te zijn gegaan, maar nog niet in de buurt van Utrecht te zijn gekomen.

En zo wordt het eind oktober. Bijna november. We zingen het Requiem, en het gaat goed. Die noten zitten al, en deze zaterdag maken we er onder leiding van Yt Nicolai muziek van.

Mooie muziek. We genieten.

In een pauze bel ik even naar huis, waar opa en oma voor onze jongens zorgen, om te horen of alles goed gaat. Zeker, het gaat goed. Én - het komt toch nog als een verrassing - er is een groot pakket bezorgd...

Et lux perpetua luceat eis.

jeugdjournaal

Kleuter mag een beetje opblijven. Omdat het zaterdag is. En aangezien hij er al een paar keer om gevraagd heeft, heb ik het Jeugdjournaal voor hem opgenomen. Terwijl ik de computer opstart om op te zoeken voor welke leeftijden het eigenlijk bedoeld is, vraagt Echtgenoot aan Kleuter of hij weet wat voor programma het is.

- Ja, gewoon een film.

- Nee, het is geen film, het is een programma met nieuws. Over wat er in Nederland en in de wereld die dag gebeurd is.

- Als er ergens een huis in brand staat..., zegt Kleuter.

- Ja, zegt Echtgenoot, of als alle kinderen vakantie die dag hebben gekregen.

- Maar ook, wil ik hem waarschuwen, gaat het wel eens over oorlog. Ik trek een ernstig gezicht.

Op dat van Kleuter daarentegen verschijnt een grote grijns, en zijn ogen twinkelen:

- Echt?!

Dit is zo'n moment dat ik weer naar het boekje Zoons! grijp. En dat Jeugdjournaal, dat ging niet door. Vanaf 9 jaar.

triljard

Vaak dreigt Kleutertje dat hij mijn kop eraf gaat zagen - omdat hij maar 2 koekjes mag, of vanwege een vergelijkbare wrede ongerechtigheid. Maar op een ander moment zegt hij:

- Mama, ik vind jou triljard lief.

Dat zullen we dan óók maar vastleggen.

geboortekaartje

Kleutertje is voor de eerste keer een hele dag naar school én naar de nso geweest. Achterop de fiets zegt hij al:

- Toen we net de jas aandeden, wilde ik zó graag in mijn bedje liggen...

Aan tafel - want voordat hij naar bed mag, proberen we hem toch eerst nog maar wat te laten eten - hebben we het over het geboortekaartje dat we bij thuiskomst op de mat vonden. We leggen uit wat dat is.

- Wij hebben ook naar iedereen die we kennen een kaartje gestuurd waarop stond dat jij geboren was en hoe je heet.

Kleutertjes gezicht betrekt en vervolgens barst hij in tranen uit.

- Dat mag niet! Niemand mag dat hebben! Ze moeten ze allemaal teruggeven.

Het helpt niet dat zijn grote broer troost:

- De mensen hebben het vast al in de prullenbak gegooid.

het komt wel goed met de jeugd van tegenwoordig

Kleuter en Kleutertje moeten bij thuiskomst allebei héél nodig, en staan elkaar al gauw te verdringen bij de wc. Ik hoor gemopper, en gekrijs, maar dan wordt het toch vanzelf stil.

Zijn gulp nog dichttrekkend komt Kleuter de gang weer op, en met een (eigen)wijze snoet verkondigt hij:

- Als je een probleem hebt, niet met je handen oplossen, maar denken, en dan praten.

twitter roelz

 

 

Deze dus:

nee, nou moet je hagelslag

Kleuter, tijdens het boterhammen eten:

- Mag je na iets gezonds ook nóg iets gezonds?

mobieltjes

Kleuter praat al een half uur over allerlei cadeaus die hij wil hebben. En dat ben ik zat. Want hij vraagt zo vaak om cadeaus.

- Mag ik een mobiele telefoon?, vraagt hij dan.

Nu zal ik hem hebben.

- Ja hoor!, antwoord ik opgewekt.

- Een échte? Waarmee ik echt kan bellen?, vraagt Kleuter vol verbazing.

- Een echte.

- Ik wil ook een mobiele telefoon! Mag dat?, mengt Kleutertje zich in het gesprek.

- Ja hoor, jij mag ook een echte mobiele telefoon, zeg ik nog steeds onverstoorbaar.

- Sara.... waarschuwt Echtgenoot, die aanvoelt waar ik heen ga.

Dan verbreek ik de illusie wreed:

- Jullie mogen allebei een echte mobiele telefoon. Als jullie 10 zijn...

tuurlijk, 't zijn toch mijn roots

Opa's en oma's, schoonzusje en zwager, ze weten het écht niet goed te verbergen, maar ze verbazen zich elke keer weer over de Hollandse uitspraak van Kleuter en Kleutertje. Die hebben ze namelijk niet van Echtgenoot en mij, die in Limburg geboren en opgegroeid zijn.

Wij zijn allang gewend aan de harde g en de plakkerige j van onze zoons, of eigenlijk weten we gewoon niet beter. We hadden ons nog niet eens afgevraagd of ze het wel zouden kúnnen, Limburgs. Dat is tenslotte een toontaal, waarvan ik dacht dat oefening vanaf je geboorte nodig was om een verandering in toonhoogte binnen één lettergreep te kunnen uitspreken.

- Kleuter, zeg eens 'boeëm', vraagt Echtgenoot. Wat 'boom' betekent, en Noord-Limburgs is, voor de duidelijkheid.

- Boeëm, zegt Kleuter.

- Hij kan het!, juich ik, en ik vlieg hem om de hals.

Waarop Kleuter reageert:

- Moet daarvoor gekust worden?!

(Als ik hem daarna uitleg dat je in het Limburgs behalve een andere uitspraak ook andere woorden hebt, en dat 'boodschappen' in het Maastrichts 'kemissies' zijn, gaat hij van tafel - lang genoeg geouwehoerd tenslotte - en zegt hij:
- Ik ga even kemissies doen, hooj!)